16 Mayıs 2017

BİR SEVEN VE SEVİLEN HİKAYESİ



O kadar mutluydu  ki seven, "Ancak bu kadar mutlu olabilirim" dedi.
Ruhu, eşini bulmuş ve onu sevmişti o gün.
Sevilen gönül de, eşlik etmişti bugün.
Seven gönülden, daha naif ve nazikti.
Dünyanın en güzel canlısına benzetti onları sevilen.
Bir kardelene.

"Kışın birlikte açmaya söz verir misin?" dedi sevilen.
Utandı seven.
Mutluluktan utandı,
Sevgiden utandı,
Edepten utandı,
Utanmaktan utandı.
Bu halini görünce sevilen,
"Hiç üşümeyiz" diye ekledi.
Seven gülümsedi.
Çünkü biliyordu, seven olarak yola çıkıldığında sevilen olmanın zorluğunu.
Bundan böyle seven değildi, seven.
Sevilmişti çünkü.
Bundan böyle tüm hikaye de seven sevilen, sevilen ise seven olarak hatırlanacaktı.
"Ben ona layık mıyım?" diye düşündü sevilen.
Sevilenin hoş sohbeti kararınca eridi kar.
Her günden bir saniye sonra batmak istedi güneş.
Açtı bir çift kardelen.
Verdikleri söze, güneş ve kar şahit oldu.
Ama bu kez kardelenler değildi can veren.
Can veren, olması gerekendi.
Kardı, kıştı can veren.




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikirlerinizi önemsiyorum,
Lütfen benimle düşüncelerinizi paylaşmaktan çekinmeyin ! :)
Not: Siyasi, ideolojik ve hakaretvari yorumlarda bulunmadığınız için teşekkür ederim.

designed by Charming Templates