Merhaba dostlar,
Bir aydır çok rahatsızım. Hala doğru düzgün toparlanamadım. Dualarınıza talibim. Uzun zamandır kendimi, yaşantımı, toplumu sorguluyorum. Mutlu olmadığımı hissediyorum. Ağlayasım geliyor ama başaramıyorum.
Bu ruh halinden kurtulmayı ümit ediyorum. İlmi şeylere daha çok yönelmek istiyorum. Çalışmak istemiyorum mesela.
Kafamda böyle düşüncelerle yol alıyorum işte dostlar. Yükümü düşünüyorum sonra. Biraz daha hayatı umursamamak gerekiyor aslında ama. Bu konu da yeterince başarılı olamıyorum.
Hayatımda kötü şeyler oluyor değil çok şükür. İyi ki dediğim çok insan var. Çok doğrular, iyi ki hayatımdalar. İyi ki de oradalar.
İşte kısaca mutsuzum ama mutlu olmak için nedenlerim var çok şükür. Buna rağmen mutsuzluk duygusu neden ağır basıyor bilemiyorum. Sanki hayatımdaki bir şeyler, mutluluğumu emiyor gibi.
Dualarınıza talibim diyerek noktalıyorum sözlerimi.
Rabbim hakkımızda en hayırlısını afiyetle nasip etsin İnşallah.
Sevgilerimle.
Yakın zamanda Kadın ve Evlilik kitabını bitirdim.
Kitap 18 bölümden oluşuyor. Bölümler şu şekilde;
- Kocalarının Hidayetine Uyamayan Kadınlar
- Kızlarımızın için eğitimin Önemi
- İslamda Kadın Erkek Münasebetleri
- İslamda ve Günümüzde Kadın
- Batılı Kadın Gözüyle İslam Kadını
- Kadın Erkek Eşitliği Diyenlere
- Çalışmayan Kadın Ruh Hastası mı?
- Kadın Erkek Birlikte Çalışır mı?
- Kadın Müesseseleri
- Cami ve Kadın
- Tokalaşma Üzerine
- Bir Düğünden İlhamlar
- Bu da bir başka Düğün
- Hanımların Kabul Günleri
- Kalp Temizliği
- Gösteriş ve Riya
- Niçin Örtünüyorsun?
- Ayıp Olan Hangisi
Kitabın hemen hemen bütün bölümlerini sevdim.
- Çalışmayan Kadın Ruh Hastası mı?
- Kadın Erkek Birlikte Çalışır mı?
kısmını da çok merak ediyordum. O kısımlarda da aklıma takılan soruların cevabını buldum diyebilirim. Sadece Gösteriş ve Riya kısmını beğenmedim. Çünkü orada genelde parası olmayan ve kötü giyinen insanların daha fazla riya da bulunduğu yazıyordu ya da anlatılmak istenen net bir şekilde ifade edilemediğinden benim hoşuma gitmemiş olabilir.
Onun dışında Kadın İstihdamına değindiği kısımları sevdim. Çok güzel bir şekilde özetlenmişti.
Şimdilik söyleyeceklerim bu kadardı.
Görüşmek üzere.
Merhaba dostlar,
2018 Kış Okuma şenliği için seçtiğim bir kitaptı. Yakın zamanda bitirdim. Kitap denemelerden oluşuyor. Yazar kitabı yazma amacını ilk sözünde açıklıyor:
Yakama yapışan cümleleri yazdım. Bir cümle insanın yakasına yapışır mı demeyin, yapışır. Gördüklerimi, hatırladıklarımı, sayıkladıklarımı, unuttuğumu sandıklarımı, gözlerimi kapatır kapatmaz zihnime üşüşenleri yazdım. Aklıma ilk geldikleri halleriyle yazdım cümleleri. Bir küçük gazete haberini, bir film sahnesini, yolda gördüğüm insanları yazdım. Çoktan kabuk bağladığını düşündüğüm yaralarım vardı. Yanılmışım. Yazmaya başlayınca onlarda bir bir sızlamaya ve bazen de kanamaya başladı. En çok tekrarladıklarım, en çok ihtiyaç duyduklarımdır. Bundan öte bir amacım yok.
Denemelerinde bahsettiği konularda çok güzel özetlenmiş:
Camlardan ölesiye sarkan gündelikçi kadınlar, elindeki eczane poşetleri ile çaresiz bekleyen yaşlı adamlar, pazar yerlerinde artık toplayanlar, eskimiş kıyafetleri ile düğün salonlarında şarkı söyleyenler, sefer tasından unutulan genç adamlar ve diğerleri..Her şey hızlı akarken yavaş gidenleri yorulanları rekabete güç yetiremeyenleri ve onların mekanlarını anlatıyor.
Yorumum:
Tarık Tufan'dan daha önce Beni Onlara verme ve Hayal Meyal kitaplarını okudum. İkisi de çok güzeldi. Bu kitabı onlara nazaran daha az sevdim. Bana hitap etmediği kısımlar oldu.
Ama en sevdiğim kısımlar genelde Filistin, Gazze, kapitalist sistem, pazardan artık toplayan teyzeler ile ilgili yazdıklarıydı.
Kitabın adı da bir ayet. Yazar şehre kan ter içinde koşarak gelen adamı; "İşte o adam benim kahramanım" diye izah ediyor.
Peki o adam ne yaptı da, kahraman oldu?
Kuran'ın kalbi olan Yasin Suresinin 20. ayetinde söz edilir bu adamdan. Ayet şöyledir:
Hayrat Neşriyat (36/YÂSÎN-20: Derken şehrin en uzak yerinden bir adam koşarak geldi; dedi ki: 'Ey kavmim! (Bu)elçilere uyun!')
Olayın geçtiği yerin Antakya, şehir halkının en cesuru olan kişinin de Habib’un Neccar isimli bir iman eri olduğu genel kanaati vardır.
Kavmine elçilere uyun dese de Onlar "Vay sende mi onların dinindensin" demişler ve taş yağmuruna tutmuşlardır. Tam öleceği esnada ona 26. ve 27. ayette meali verilen söz söylenmiştir.
Diyanet Vakfi: (26-27) Gir cennete! denildi. «Keşke, dedi, Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikrama mazhar olanlardan kıldığını kavmim bilseydi!»
Bu kıssa Yasin Suresinin 13 ile 29. ayetleri arasında geçmektedir. Gerçekten çok etkileyicidir.
Kitapta size hitap eden denemeler olduğu gibi, olmayanlar da olabilir. Belki de hepsi size uyum sağlayacaktır bilinmez.
Sohbetvari bir kitaptı.
Sevgilerimle...
Mühendis. Şu günlerde İstanbul Üniversitesi Psikoloji bölümünü okuyor. Doğayı, sağlıklı yiyecekleri ve iyi kahveyi seviyor. Küçük bir "merhaba" demekten çekinmeyin!
